اگرچه از جنگ سالیان درازی گذشته اما مردان جبهه هنوز متاثر از یادگاران آن دوران ، روزگار می گذرانند .

 یکی از جنگ ، کوله باری از ترکش در بدن دارد و دیگری هر نفسی که می کشد شاید برایش ممد حیات باشد ولی به یقین مفرح ذات نیست !

 یکی که اتفاقاً جانانه می جنگید ، اینک متهم است که تنها 25% جانبازی کرده و دیگری گرچه چشم ندارد اما خوشحال است که جز خدا کسی را نمی بیند .

او را دغدغه نگریستن نیست ، غمش این است که بعد از والفجر مقدماتی ، نعمت اشک از او گرفته شد !

 …

می گویند گلوله بد است و او بوی باروت می دهد ؛

من اما او را بارها استشمام کرده ام ،

هر چند عطر تابوت بود نه بوی باروت !

هر چه بود دلبسته شهادت بود ،

وابسته جبهه بود تا جنگ ،

به گل لاله بیشتر می مانست تا گلوله !

 او شیدای بدنهای پاره پاره دوستانش در کانال کمیل بود ،

الان هم هست ،

هرچند شاید فردا نباشد !

فردا شاید بیاید و او رفته باشد ...

… 

آخر مگر یک سینه با این همه گاز خردل تا کی میتواند دوام بیاورد و با این خس خس ها چگونه می تواند بسازد ؟

 با زخم زبان ها چه کند ؟!

… 

نمی دانم ؛

شاید من و تو هم مقصر باشیم ، وقتی که خاک را از آن طرف می خوانیم کاخ و جنگ را گنج !!!

… 

جنگ تمام شده بود اما شیمیایی ها تازه سرفه هایشان شروع شده بود ؛

ما نیز به کنار سفره ها رفتیم و صرف نداشت که این سرفه ها را بشنویم ،

ای بسا نمک سفره های ما بر زخم شیمیایی ها  می نشست ...

… 

راستی که نه محرم درد دل هایشان بودیم و نه مرهم جراحت هایشان  ؛

این گونه بود که پرستوها کوچ کردند از آشیانه و این بار نیز یاران چه غریبانه رفتند از این خانه ...

 از آنها غریبه تر ، آنهایی بودند که ماندند و بعد از جنگ غریبه شدند !

 انگار ما آنها را نمی شناختیم ،

انگار کسی آنها را نمی شناخت ،

انگار یادمان رفته بود که اگر جنگ را گنجی است ، همین ها هستند !

… 

ما فقط دلمان خوش بود که دشمن را از مرزهایمان فراری دادیم ،

غافل بودیم که زخم دشمن هنوز در خانه است ...

 دشمن رفت ولی آیا رد پای او را در سینه جانبازان نمی بینید ؟

 لاله ها را چه سود که روی دست تشییع می کنیم در حالی که پایمان روی آلاله هاست ؟!

… 

پس قدری به خود بیائیم :

ما کجای این عالمیم ؟!!