| تبليغات | X |
|
نسل سرخ
اين صداي بوستاني پرپر است - اين صداي نسل سرخي بي سر است
|
من از حكايت شيرين بوسه مي گويم ؛
بوسه اي به گرمي تركش ، به داغي سوزش ...
من از كمان دو ابرو مي گويم ؛
كه پيوستگي اش را مديون رد قناسه بود ...
من از تن و تانك مي گويم ؛
از رد شني بر روي پيكر لاله ها ...
من از تماميت ايمان مي گويم !
...
اينجا گر چه صداي گلوله هاي سربي فراوان است ولي صداي بال فرشته ها را مي توان شنيد !
كاش بوديم و معراج شقايق ها را مي ديديم ...
...
بي رحمي ست بريدن سر لاله ها ،
اما اينجا يعني رسيدن و كسي براي ماندن نيامده است !
...
اينجا صداي تير خلاص ، تار و پود ذهن را شكنجه مي دهد ...
اينجا شبهاي عمليات ، خورشيد حكمراني مي كند ؛
شب هاي عمليات ، شب هاي آفتابي است !
...
ستاره اي بود كه وسط ميدان مين مي درخشيد ؛
دلم نيامد پا رويش گذارم ولي پاهايم را گرفت و روي سينه اش گذاشت ...
...
كاش مي ديدي اينجا بازار شفاعت گرم است ،
بازار حلالم كن برادر ...
حيف است اگر از لحظه هاي تنهايي نگويم ؛
ديدن صحنه هاي الهي العفو ...
عجب صفايي دارد وقت غروب ؛
ياد دلهايي مي افتي كه پر مي كشيدند تا علقمه و زمزمه مي كردند : يا عباس(ع) ...
...
من برايت از خردل مي گويم ،
از آن لحظه اي كه نفس ، ديگر ياري نمي كرد و ريه ها بوي ملكوت مي گرفت ...
...
عجب روزگاري است ؛
امروز بدجوري دلم هواي شرجي كارون را كرده است ...
دلم مي خواهد باز سرماي غرب تا مغز استخوانم برسد اما با گرماي لبخند همسنگرم تا عمق وجودم گرم شوم .
چقدر دلم هواي رمل هاي فكه را كرده است ...
امروز پاهايم گير است به بندهاي دنيا ولي ديگر از آن همه خوبي خبري نيست !
...
چقدر دلم هواي اروند را كرده ،
هواي غواص ها ،
والفجر هشت ،
هواي مين هاي خورشيدي و بدن هاي پاره پاره ...
چقدر ياد مجنون دارد اين دلم ،
ياد تنها ترين جزيره عالم ،
ياد هورها و ني ها ...
...
چقدر زمزمه ها اينجا زياد است ...
چقدر سينه هاي پاره كه منتظرند تا ني نامه هايشان خوانده شود ...
چقدر بوي گل مي دهد روزهايم اما حيف كه گل ها رفته اند ...
...
ديروز باغباني را ديدم كه در فراغ گل هايش زار مي زد ؛
ياد گردان كميل افتادم ،
حبيب ،
عمار ،
و يك لشكر پر از لاله ...
...
ديگر بس است ،
يادها هجوم آورده اند و كسي نام مرا مي خواند ...